Scream if you want to go faster

Φαντάζομαι πως τα πιο βαρύγδουπα συμπεράσματα θα τα καταγράφω κάθε Κυριακή με την λήξη της εβδομάδας.

Ωστόσο, προς το παρόν, θα καταγράψω 2-3 τυχαία πράματα που μου έχουν κάνει εντύπωση:

-Συνήθως (όση συνήθεια χωράει μια εβδομάδα)  μετά το τρέξιμο θέλω μόνο να πεθάνω έναν θάνατο γλυκό στην θαλπωρή του καναπέ. Χτες ήταν η πρώτη φορά που  όχι μόνο δεν γλέντησα την ξάπλα άλλα αντίθετα πήγαμε ΙΚΕΑ. Σιγά τα αυγά θα μου πεις αλλά κάποτε μία δίωρη περιήγηση στους διαδρόμους του θα αποτελούσε τερματισμό σκληρής σωματικής δραστηριότητας. Όχι όμως χτες. Παραδόξως, με έλεγες και poster boy της ενέργειας και καθόλου δεν λιμπιζόμουν να αράξω για πάντα σε κάποιον καναπέ της έκθεσης καθώς η παρέα μου έκανε ψώνια.

-Στα του καπνίσματος τώρα τα οποία θαρρώ θα μας απασχολήσουν αρκετά από τούτη δω την γωνιά των ιντερνετς. Καπνίζω. Σαν τζιμινιέρα. Και νομίζω ότι και η μικρή μου  ανιψιά  που δεν μιλάει ακόμη ξέρει ότι δεν συνδυάζεται ιδανικά με το τρέξιμο. Σα το μαύρο και το σκούρο μπλε ένα πράμα. Κάτι πρέπει να γίνει δραστικό αλλά ακόμη δεν ξέρω τι. Το παρήγορο πάντως είναι πως  για κανα τρίωρο-τετράωρο μετά καθόλου δεν μου κάνει κέφι για παφαπούφα.  Και αν σκεφτείς ότι αποφεύγω να καπνίσω κανα δίωρο πριν το τρέξιμο, μάνι-μάνι μιλάμε για, τουλάχιστο,  6ωρο μες το νερό χωρίς τσιγάρο. Ενώ είμαι ξύπνιος (!) Πρωτόγνωρα πράματα. Κάπως έτσι, έχω μειώσει αυτές τις μέρες το κάπνισμα ακριβώς στο μισό χωρίς να το πολυσκεφτώ. Δενεινκακό. 

-Ήθελα να σκοτώσω μερικούς πεζούς που καθόλου δεν συγκινήθηκαν που έτρεχα κατά πάνω τους ώστε  ίσα-ίσα να κάνουν λίγο πιο κει. Έχανα ρυθμό με όλες τις μανούβρες αλλά φαντάζομαι ο ιδρώτας μου που τους έλουσε καθώς πέρναγα δίπλα τους ξυστά, είναι εκδίκηση αρκετή. 

-Δοκίμασα να ουρλιάξω μπας και πάω πιο γρήγορα, ακολουθώντας πιστά τις διδαχές της Ginger Spice. Δεν έπιασε. 

Powersong of the day

Go On Baby- Baby Dayliner